ترکیب فوق العاده پروژه تانگو گوگل و پدیده‌ای به نام بازی Pokémon Go

اگر به خاطر داشته باشید لنوو از یک محصول حاوی پروژه تانگو را معرفی کرده است. با توجه به عرضه بازی Pokémon Go که با ویژگی واقعیت افزوده همراه است، این ترکیب می‌تواند عملکرد فوق‌العاده‌ای را برای عاشقان این بازی به ارمغان آورد. در حال حاضر شایعاتی به گوش می‌رسد که خبر از همکاری تولیدکنندگان این بازی با تلفن هوشمند لنوو فب ۲ پرو می‌دهد.اگر نام بازی Pokémon Go طی هفته جاری به گوش شما نخورده است بدون شک باید در زیر سنگ زندگی کرده باشید! ما بارها و بارها این بازی جذاب و تجربه کرده‌ایم اما ایده اولیه آنکه این بازی چگونه کار می‌کند حسابی فکر ما را مشغول به خود کرده است. ما هیچ کمکی در این زمینه نمی‌توانیم کنیم اما گوشی هوشمند Lenovo Phab2 Pro مبتنی بر پروژه تانگو گوگل می‌تواند خیلی آسوده‌تر از هر زمانی این پدیده جذاب نرم افزاری و سخت افزاری را برای ما روشن کند.

در یک سمت ما شاهد بازی Pokémon Go هستیم که به نحوی موفق شده تا تجربه بازی در دنیای واقعی بیرونی را به شما اهدا کند و موجب شود شما تلفن هوشمند خود را به دست گرفته و در کوچه و پس کوچه‌های شهر به راه بیفتید تا به دنبال کاراکترهای سه بعدی به نمایش درآمده بر روی صفحه نمایش هندست خود باشید. این بازی به معنای واقعی به یک پدیده‌ی بسیار جذاب تبدیل شده است تا ما شاهد آن باشیم که طی هفته‌های گذشته وبلاگ‌های بازی‌ها، اخبار تکنولوژی و حتی اخبار روز جهان مسائل مربوط به این بازی را دنبال کنند و در ارتباط با آن به مقاله نویسی بپردازند.

پروژه تانگو گوگل و بازی pokemon-go

در سمت دیگر این قضیه شما باید از تلفن هوشمند فب ۲ پرو لنوو، محصولی که به لطف تکنولوژی تانگو شما را قادر به نقشه کشی سریع محیط اطرافتان می‌سازد استفاده کنید. پس از انجام آن، کافیست گوشی هوشمند خود را به سمت رو به رو بگیرید تا کاراکترهای دیجیتالی نقش بسته شده بر روی صفحه که به شکلی جذاب با محیط اطراف تعامل برقرار کرده‌اند را مشاهده کنید. حتی این دستگاه موجب شده است تا به لطف صفحه نمایش غول پیکر آن، کاراکترهای بازی Pokémon Go خیلی آسان‌تر دیده و توسط شما شکار شوند.

تفاوت زیادی بین این گوشی و سایر گوشی‌های هوشمند دیگر وجود دارد. کاراکتر‌های این عنوان از توی دیوار رد نمی‌شوند، روی هر شئ راه نمی‌روند و یا هر کار غیرطبیعی را انجام نمی‌دهند. در واقع این شخصیت‌های غیرواقعی به‌خوبی دنیای واقعی ما را درک کرده‌اند.

ترکیب فوق العاده تو تکنولوژی پروژه تانگو و بازی Pokémon Go

با قرار دادن این دو تکنولوژی کنار یکدیگر شما نسخه‌ی قدرتمندی از بازی Pokémon Go را در اختیار خواهید داشت که شخصیت‌های این بازی می‌توانند خیلی بهتر نسبت به گوشی‌های دیگر عمل کرده و دنیای واقعی را بهتر و طبیعی‌تر لمس کنند. اگر مردم جلوی این شخصیت‌ها حرکت کنند قطعاً آن‌ها در پیش زمینه غول‌های روی صفحه قرار دارند و اگر مردم در پشت آن‌ها راه بروند در پس زمینه قرار می‌گیرند. اگر این غول‌ها بر روی یک میز در وسط سالن پذیرایی شما راه بروند متوجه خواهید شد که آن‌ها کاملاً سطح موجود را درک کرده‌اند. این تمامی سخت ما در مورد ترکیب دو تکنولوژی تانگو و بازی Pokemon go با یکدیگر است.

پروژه تانگو گوگل و بازی pokemon-go

زمانی که لنوو از هندست فب ۲ پرو پرده برداری کرد، ما بر این فکر بودیم که این تولیدکننده چینی بدون شک تلفن همراه جسورانه‌ای را با تمرکز بر روی مواردی خاص عرضه کرده است: چیزهایی مانند دیدن آنکه چگونه یک مبل راحتی در اتاق شما مستقر خواهد شد. علاوه بر آن شما قادر خواهید بود توسط این تکنولوژی اشیاء مختلف را اندازه گیری کرده و یا با حیوانات مجازی بازی کنید. حال پس از آنکه بازی Pokémon Go روانه بازار ده‌ها کشور دنیا شد، می‌توان گفت که این گوشی هوشمند پتانسیل خوبی را برای تبدیل شدن به یک محصول بسیار جذاب برای عاشقان این بازی را دارد.

البته این مستلزم آن است که توسعه دهندگان و سازندگان این بازی (نینتندو و نیانتیک) توجه ویژه‌ای را به این قضیه داشته باشند. بدون شک این همکاری چندان هم نباید سخت باشد. از آنجایی که کمپانی نیانتیک تا سال گذشته زیرمجموعه کمپانی گوگل به‌حساب می‌آمد و آنکه گوگل خود خالق تکنولوژی تانگو است، بدون شک تمامی زمینه‌های لازم برای همکاری گسترده وجود دارد. ما در انتظار خبری تازه از سوی سه کمپانی لنوو، نینتندو و نیانتیک هستیم و بدون شک اگر خبر تازه‌ای از این قضیه بود کاربران عزیز را مطلع خواهیم کرد.

………………………………………………..

http://gadgetnews.ir

نوشته شده توسط بذرافشان در ۱۳۹۵/۰۵/۰۲ |

بررسی جنبه های فرهنگی، سیاسی، امنیتی بازی رایانه ای «پوکمون گو»؛

بازی‌های رایانه ای، اولین بار در ارتش امریکا برای مشابه سازی و تمرین سربازان برای سیمیلاتورسازی شرایط جنگی به کار گرفته شد ولی بعدا به مانند شبکه نظامی اینترنت که جهانی شد، به دلیل کارکردهای رسانه ای- ایدئولوژیکش، به سراسر جهان صادر شد و مروج سبک زندگی آمریکایی شد و برای اهداف سیاسی و جاسوسی و فرهنگی و اموزشی به کار رفت. بازی «پوکمون گو» اخیرا در میان برخی جوانان دمدمی‌مزاج و مصرف‌گرا مد شده است.

 سندروم گوشی‌های هوشمند روز‌به‌روز خطرناک‌تر می‌شود و قربانیان بیشتری می‌گیرد. این قربانیان یا وابستگان ذهنی به شبکه‌های اجتماعی هستند یا دلباختگان بازی‌های موبایلی. یکی از جدیدترین این بازی‌‌ها، «پوکمون گو» نام دارد.

«پوکمون» نام یک بازی قدیمی مربوط به دهه 90 میلادی (در کنسول نینتندو) است که اخیراً برای سیستم‌عامل‌های اندروید و ios بازسازی شده است. در این بازی فرد با ورود به بازی و فعال کردن دوربین و موقعیت‌یاب گوشی خود، محیط اطراف را از نمایشگر گوشی می‌بینید و با استفاده از ابزارهایی که در بازی تعریف شده، پوکمون‌ها (هیولاهای انیمیشنی) را شکار کند.

با وجود اینکه سِرور «محبوب‌ترین بازی موبایل تاریخ آمریکا» هنوز در اکثر کشورهای جهان فعال نشده، اما کاربران از طرق غیررسمی به دانلود آن پرداخته و محو دنیای «واقعیت افزوده» می‌شوند. تفاوت این بازی با دیگر بازی‌های آنلاین نظیر کلش‌آف‌کلنز در این است که بازیکن نیاز به حرکت در فضاهای مختلف و حضور در اماکن گوناگون دارد. به همین دلیل، این بازی تاکنون دردسرهای متعددی را برای 21 میلیون مخاطبش و اطرافیان آن‌ها به وجود آورده که به برخی از آن‌ها اشاره می‌شود:

ـ سقوط دو مرد از ارتفاع 15 و 27 متری در سن‌دیگو، هنگامی که لبه پرتگاه مشغول شکار پوکمون بودند!

ـ شلیک به سمت دو نوجوان که شبانه در خیابان‌های کولورادو به دنبال پوکمون بودند، به تصور اینکه دزد هستند!

ـ گم‌شدن سه کودک زیر 7 سال در جستجوی هیولای نزدیک خانه به مدت یک شبانه‌روز در میشیگان

ـ هجوم مردم به پایگاه پلیس در استرالیا برای یافتن پوکمون بیشتر موجب شد، پلیس محلی در بیانیه‌ای از بازیکن‌ها تقاضا کند برای یافتن پوکمون ها به هر جایی نروند!

ـ حضور افراد در اماکن مذهبی کویت برای یافتن پوکمون موجب شده این کشور استفاده از پوکمون گو را در مکان‌های مذهبی، نظامی و تأسیسات نفتی ممنوع کند.

ـ شناسایی 11 نوجوان 16 تا 18 سال به کمک پوکمون‌گو و سرقت از آن‌ها در ایالت میسوری

ـ یک گارسون 24 ساله در نیوزلند کار خود را رها کرده و قصد دارد برای یافتن پوکمون‌های بیشتر، طی دو ماه از شمال تا جنوب نیوزلند را سفر کند.

ـ یک مرد 28 ساله نیویورکی حین رانندگی مشغول بازی پوکمون بود که دچار سانحه رانندگی شد و یک پای خود را از دست داد!

ـ بی‌توجهی به قداست مسجد توسط پوکمون‌بازها موجب شد مرکز دینی وابسته به ائمه جماعات مساجد ترکیه ممنوعیت اجرای این بازی در مساجد و اماکن مقدس را خواستار شود.

ـ استقبال مردم مصر از پوکمون‌گو به حدی بود که واکنش قائم‌مقام الازهر را در پی داشت. عباس شومان در اینباره گفت: شاید در آینده با مواردی مواجه خواهیم شد که افراد با کفش وارد مساجد، عبادتگاه‌ها، زندان‌ها، و یگان‌های نظامی شوند تا گمشده خود را بیابند، آیا این افراد کار و تلاش برای کسب رزق و روزی را کنار می‌گذارند تا پوکمون را بیابند؟!

ـ یهودیان نیز بازی‌کردن کنار دیوار ندبه را تقبیح کرده و حضور در موزه «هولوکاست» را برای یافتن هیولاهای پوکمون، بی‌احترامی دانسته‌اند.

ذکر این نکته خالی از لطف نیست که به عقیده چینی‌ها، این بازی ابزاری بالقوه برای «جاسوسی ایالات متحده و ژاپن از مراکز سرّی چین» است. بدین صورت که نینتندو می‌تواند پوکمون‌های کمیاب را در قسمت‌هایی از نقشه پراکنده سازد، و اگر بازیکنان نتوانند آنها را به دست آورند، مشخص می‌شود که دسترسی به منطقه فوق ممنوع بوده و به احتمال زیاد، آن قسمت از نقشه یک مرکز نظامی یا حساس خواهد بود.

به فرض پوچ بودن این ادعا، باز هم چیزی از بدیع‌بودن پدیده «پوکمون گو» نمی‌کاهد. پدیده‌ای که مرزهای مجاز و واقعیت را به هم پیوند زده و ذهن انسان را میان این دو معلق نگه می‌دارد. پدیده‌ای که مواجهه با آن به همفکری جامعه‌شناسان، روانشناسان و کارشناسان بازی‌سازی نیاز دارد و مسدودکردن آن (یکی از راهکارهای اعلام‌شده از سوی بنیاد ملی بازی‌های رایانه‌ای) پاسخگو نخواهد بود.

.........................

منبع :

ü     پایگاه صهیون پژوهی تیه، سرویس هنر و رسانه، محمد کلهر

ü     خبرگزاری فارس

 

نوشته شده توسط بذرافشان در ۱۳۹۵/۰۵/۰۲ |

بازی پوکمون گو – Pokemon Go – که از سری بازی‌های رول پلی نینتندو به‌حساب می‌آید، در عرض چند هفته به شهرت جهانی رسید. هرچقدر هم که از این بازی بیزار باشید، حداقل باید عنوان پدیده‌ای در عرصه گیمینگ را لایق آن بدانید. این بازی از مکالمات شبکه‌های اجتماعی استفاده کرده است، به تیتر اصلی خبرگزاری‌ها تبدیل شده و زندگی بسیاری از کاربران را از لحاظ فیزیکی تحت تاثیر قرار داده است. اما آیا واقعا بازی پوکمون گو اینقدر ارزشمند است؟ در ادامه با بررسی بازی پوکمون گو همراه ما باشید.

در بررسی بازی پوکمون گو متوجه می‌شویم که گیم پلی خاصی در بازی وجود ندارد

برای پاسخ به این سوال بسیار سخت می‌خواهیم به بررسی نظرات دو کاربر حرفه‌ای بپردازیم: یک متخصص در بازی پوکمون گو با نام آلگرا فرانک که در هفته گذشته تمامی ساعات هشیاری خود در روز را صرف این بازی کرده است و فیل کولار که یک کاربر عادی و معمولی در بازی محسوب می‌شود.

فیل کولار

به نظر من باید در بررسی پوکمون گو واقع بین بوده و حقیقت را پیدا کنیم. بررسی بازی پوکمون گو یکی از عجیب‌ترین بررسی‌های فضای وب است، چراکه این بازی اصلا گیم پلی خاصی ندارد!

مکانیزم کلی کار در بازی پوکمون گو پیدا کردن موجودات بازی در خیابان‌ها است. پس از دیدن یک موجود باید انگشت خود را روی آن گذاشته و توپ خاصی را به طرفش پرت کنیم تا آن را به دست آوریم. همچنین بر روی ایستگاه‌های خاص به نام PokeStops در لوکیشن‌های خاص در جهان لمس نمایید تا آیتم‌ها را به دست آورید. اگر در اجرای بازی کمی جدی و حرفه‌ای شوید، می‌توان با لمس باشگاه‌های مخصوص (Gyms) و شرکت در جنگ‌های خودکار، به کنترل این نشانک‌های خاص بپردازید.

هواداران قدیمی سری بازی‌های پوکمون که انتظار گیم پلی همیشگی در نسخه موبایل این بازی را داشتند، در ابتدا از آن نا امید می‌شوند. سری بازی‌های پوکمون همیشه در مورد گشت و گذار در جهان و جمع آوری موجودات با نمک بود، اما این بازی‌ها شامل یک سیستم جنگی عمیق بودند که هر کاربر در انتخاب تاکتیک خود کار سختی را در پیش رو داشت.

در بررسی بازی پوکمون گو متوجه می‌شوید که نزدیک‌ترین حالت این بازی به نسخه‌های قدیمی خود، امکان انتخاب حریفان سرسخت در باشگاه است؛‌ به‌عنوان‌مثال استفاده از پوکمون آبی جهت حمله به پوکمون آتشین. حالا به نسبت نسخه‌های قدیمی بازی پوکمون، نسخه موبایل این بازی در حالت رول پلی طراحی شده است و انگار از بخش بازی یا همان گیم خبری نیست.

قبل از اینکه بخواهیم در این بررسی بازی پوکمون گو به جنبه‌های دیگر بازی بپردازیم، از اینکه گیم پلی کمی در بازی گنجانده شده است ناراحت هستید یا نه؟

 آلگرا فرانک

در پاسخ به سوال بالا در بررسی بازی پوکمون گو باید بگویم که این موضوع واقعا در تجربه کاربری من در بازی تاثیرگذار بوده است. وقتی که برای اولین بار بازی پوکمون گو را آغاز کردم، تفاوت گیم پلی این بازی با سبک رول پلی یا همان اول شخص که سال‌هاست آنها را اجرا می‌کنم، واقعا مرا متعجب کرد. درست است که اول بازی شما به یک پروفسور پوکمون – که ادعا می‌کند همه چیز را می‌داند – معرفی می‌شوید. اما وی تنها توضیحات بسیار کمی در مورد گیم پلی به شما می‌دهد و ممکن است در ساعات اولیه کمی گیج شوید. او شما را در اولین شکار پوکمون بازی همراهی می‌کند، اما به محض اینکه به دنیای حقیقی بروید، همه اینها از بین می‌روند.

بسیاری از این موارد را می‌توان به ماهیت غیرخطی بازی که فاقد یک طرح فراگیر و کلی است، نسبت داد. به غیر از ایده شکار پوکمون هیچ چیز دیگری شما را به اجرای بازی ترغیب نمی‌کند. به دلیل تعداد کم راهنما و دستورالعمل‌ها و همچنین راهکار‌های خاص، بازی تمامی این عناصر را از اولویت خارج می‌کند.

در بررسی بازی پوکمون گو متوجه می‌شوید که برخلاف بازی‌های دستی، جهت شکار یک موجود پوکمون باید بر روی نقشه به سمت آن دست خود را بکشید تا موقعیت مکانی آن پیدا شود، این کار بسیار ساده است. هدف گیری مناسب و زمان بندی دقیق شکار شما را تضمین می‌کنند، اما متاسفانه این بازی در ابتدا هرگز اجرای چنین کاری را به ما یاد نداد. حتی در دستورالعمل ابتدایی بازی از اهمیت دایره‌های شکل گرفته در اطراف موجودات صحبتی نشد.

اما همین توضیحات ضعیف و نسبتا کافی در ابتدای بازی را می‌توان یکی از بهترین قابلیت‌های آن دانست. بازی پوکمون گو برای من یک تجربه اجتماعی جدید و خاص است. تمامی کارها نظیر گرفتن پوکمون و یا حتی جنگ یک در مقابل یک با آزمون و خطا بهتر آموزش داده می‌شود و کاربر به مشاهده و تجربه نیاز دارد. همچنین پرسش‌های من از سایر دوستانم که بازی را اجرا می‌کنند در نوع خود بسیار کاربردی بود. تلاش‌های من در دنیای واقعی و همچنین باشگاه درنهایت به قدرت بیشتر من کمک کرد.

آیا در بررسی بازی پوکمون گو این حس قرار گرفتن در یک جامعه خاص به شما اشتیاق می‌دهد؟ یا آیا چنین چیزی اصلا برایتان مهم نیست؟

 فیل

تجربه اجتماعی مهمترین عنصر مربوط به این اپلیکیشن است که در بررسی بازی پوکمون گو متوجه آن می‌شویم. دلیل اصلی محبوبیت جهانی بازی نیز همین اجتماعی بودن آن است و به همین دلیل است که به آن علاقه دارم.

در گذشته نیز بازی‌هایی که مرا به تعامل با دیگران ترغیب می‌کردند را تجربه کرده‌ام. من به تجربه بازی‌های چند نفره با جامعه بسیار بزرگ علاقه دارم. به‌عنوان‌مثال من در دورانی که بازی World of Warcraft را دنبال می‌کردم، دوستان زیادی در این دنیای مجازی پیدا کردم که هنوز هم با هم در ارتباط هستیم. اما تاکنون هیچ بازی رایانه‌ای مرا به تعامل فیزیکی با کاربران در دنیای واقعی ترغیب نکرده بود.

 مشکلات فنی

بااینکه در بررسی بازی پوکمون گو طی هفته گذشته از اجرای آن بسیار لذت بردیم، اما نکات منفی و مشکلات نیز بخشی از تجربه کاربری ما بودند. پایداری سرور‌های نیانتیک در روز‌های اصلی بسیار پایین بود و گاهی اوقات بازی فریز می‌شد. همچنین گاهی اوقات در اوج هیجان و زمانی که می‌خواستیم موجود را شکار کنیم با مشکل فریز شدن مواجه می‌شدیم. در سایر مواقع اصلا کاربر نمی‌تواند وارد بازی شود!

در بررسی بازی پوکمون گو ، حتی در زمان‌هایی که سرور‌ها به‌درستی کار می‌کردند، طراحی اپلیکیشن این بازی آنچنان متفکرانه به نظر نمی‌رسید. با توجه به همیشه آنلاین بودن آن و همچنین استفاده از جی پی اس، بازی پوکمون گو بیشتر از هر اپلیکیشن دیگری شارژ‌ باتری تلفن هوشمند را خالی می‌کند. نیانتیک در این باری حل مشکلات باتری را به آپدیت‌های بعدی بازی موکول کرده است. امیدواریم مشکل سرورها نیز به‌زودی حل شود.

تقریبا هر بار که در خیابان جهت اجرا و بررسی بازی پوکمون گو در حال راه رفتن بودیم، درنهایت به چند کاربر دیگر که همزمان در حال اجرای بازی بودند، رسیدیم. این ملاقات درنهایت موجب ایجاد مکالمات لذت بخشی بود؛ به‌عنوان‌مثال در کجا می‌توان یک حیوان آنیکس قوی را پیدا کرد یا اینکه تیم خاصی توانسته است در باشگاه تیمی دیگر را شکست دهد. حتی افراد درونگرا نیز در مواجهه با سایر کاربران بسیار هیجان زده می‌شوند و شروع به صحبت می‌کنند؛‌ به هر حال صحبت کردن با افراد غریبه در مورد یک بازی آنلاین برای افراد درونگرا یک انقلاب درونی محسوب می‌شود!

همان فقدان راهنما و راهکارهای اولیه که در ابتدای بررسی بازی پوکمون گو به آن اشاره کردیم، عامل اصلی جهت ایجاد یک جامعه منسجم و تعاملی در این بازی شده است. تقریبا هر چند روز یک بار، دوستانم راه جدیدی جهت ضمانت شکار موفق موجودات در خیابان را به من یاد می‌دادند یا اینکه چگونه تعداد پوکمون‌های ضبط شده خودم را بهبود بخشم. بنابراین بزرگ‌ترین ضعفی که در بررسی بازی پوکمون گو با آن مواجه شدیم، درنهایت به ایجاد یک جامعه تعاملی منجر شده است.

البته بابت این تجربه اجتماعی جذاب و جدید باید از زندگی شهری خود در مناطق پرجمعیت رضایت داشته باشیم. به هر حال برای افرادی که در مناطق کم‌جمعیت و روستایی زندگی می‌کنند، اجرای بازی و پیدا کردن کاربران دیگر تا حدی سخت است.

اما آیا تجربه اجتماعی بازی پوکمون گو بر روی تو نیز همچون من تاثیر به سزایی گذاشته است، آلگرا؟ آیا این تجربه بزرگ اجتماعی می‌تواند فقدان برخی موارد در بازی را جبران کند؟ نظر تو چیست؟

آلگرا

در بررسی بازی پوکمون گو متوجه می‌شویم که هسته اصلی جذابیت بازی همین مکالمات و ارتباط بین کاربران است، حتی ارتباطاتی که خارج از محیط بازی بین کاربران شکل می‌گیرد. محبوبیت و علاقه جهانی کاربران به پوکمون گو در گروی همین تعاملات بین کاربران است، اما به نظر من ممکن است این جامعه نتواند طول عمر بازی پوکمون گو را برای مدت طولانی تضمین کند.

بااینکه بازی پوکمون گو یک عنصر رقابتی را جهت رفتن به تیم‌ها و جنگیدن در باشگاه‌ها به همراه دارد، اما تمامی این برد و باخت‌ها درنهایت آنچنان مورد تقدیر بازی قرار نمی‌گیرد و ممکن است کاربر پس از مدتی اشتیاق خود را از دست بدهد. در بررسی بازی پوکمون گو متوجه شدم که این بازی کاربران را جهت اتمام مراحل خود به طی کردن مسافت‌های مختلف ترغیب می‌کند و مطمئنا همه کاربران نمی‌توانند چنین کاری را انجام دهند.

 سایر عناصر جذاب بازی پوکمون گو نظیر ایستگاه‌ و باشگاه‌ها در بیشتر مناطق رها شده و خالی هستند. این بازی برای کاربرانی که در مناطق کم‌جمعیت و با اینترنت ضعیف زندگی می‌کنند بسیار سخت و آزاردهنده است.

وقتی دلیلی برای کوشیدن وجود ندارد، اشتیاق و علاقه من برای اجرای بازی پوکمون گو نیز کم کم از بین می‌رود. در حال حاضر همه حس تازگی و هیجان را در بازی دارند، همه در مورد آن و نحوه بازی کردن حرف می‌زنند، به آن فکر می‌کنند و… من هم‌چنین حس و حالی دارم. اما پس از اینکه اکثر کاربران در شکار پوکمون‌ها مهارت پیدا کردند، چه اتفاقی می‌افتد؟ حالا باید پشت سر هم هر روز و هر ساعت زوبات‌های جدید را شکار کنند. این که تیم توسعه دهنده بازی بتواند مردم و من را برای بازگشت دوباره به بازی متقاعد کند هنوز در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. به‌خصوص که برنده شدن در جنگ‌ها فقط به امتیاز منجر می‌شود و خبری از جوایز متنوع نیست. به نظر من در شرایط فعلی کاربران پس از مدتی از این بازی زده می‌شوند.

در حال حاضر بازی پوکمون گو در عصر درخشان خود است و بسیاری از کاربران در مورد آن هیجان زده هستند. دقیقا چیزی که من در بازی پوکمون گو آن را تحسین می‌کنم؛‌ جمع شدن بسیاری از کاربران با هر رده سنی در بازی‌های سری پوکمون! واقعا دوست دارم بدانم که آیا این بازی می‌تواند تاثیر خاصی در سری بازی‌های قدیمی پوکمون داشته باشد یا خیر.

نقد و بررسی بازی پوکمون گو : جمع بندی

  از آنجایی که این بازی به شدت مبتنی بر تعاملات کاربران در دنیای حقیقی است، آینده بازی پوکمون گو هنوز مشخص نیست؛ اینکه توسعه دهندگان آن در آینده چه شیوه‌هایی را جهت ادامه دار شدن موفقیت بازی در پیش می‌گیرند. اگر نیانتیک ارسال آپدیت و افزودن قابلیت‌های جدید را برای این بازی موفق ادامه دهد – که قطعا همینطور خواهد بود – می‌توانیم به سال‌های درخشان پوکمون گو امیدوار باشیم. یا ممکن است کاربران به‌زودی آن را فراموش کنند و موفقیت چند هفته‌ای پوکمون گو تنها در تاریخ ثبت شود.

نوشته شده توسط بذرافشان در ۱۳۹۵/۰۵/۰۲ |

بررسی جنبه های فرهنگی، سیاسی، امنیتی بازی رایانه ای «پوکمون گو»؛

بازی‌های رایانه ای، اولین بار در ارتش امریکا برای مشابه سازی و تمرین سربازان برای سیمیلاتورسازی شرایط جنگی به کار گرفته شد ولی بعدا به مانند شبکه نظامی اینترنت که جهانی شد، به دلیل کارکردهای رسانه ای- ایدئولوژیکش، به سراسر جهان صادر شد و مروج سبک زندگی آمریکایی شد و برای اهداف سیاسی و جاسوسی و فرهنگی و اموزشی به کار رفت. بازی «پوکمون گو» اخیرا در میان برخی جوانان دمدمی‌مزاج و مصرف‌گرا مد شده است.

سندروم گوشی‌های هوشمند روز‌به‌روز خطرناک‌تر می‌شود و قربانیان بیشتری می‌گیرد. این قربانیان یا وابستگان ذهنی به شبکه‌های اجتماعی هستند یا دلباختگان بازی‌های موبایلی. یکی از جدیدترین این بازی‌‌ها، «پوکمون گو» نام دارد.

«پوکمون» نام یک بازی قدیمی مربوط به دهه 90 میلادی (در کنسول نینتندو) است که اخیراً برای سیستم‌عامل‌های اندروید و ios بازسازی شده است. در این بازی فرد با ورود به بازی و فعال کردن دوربین و موقعیت‌یاب گوشی خود، محیط اطراف را از نمایشگر گوشی می‌بینید و با استفاده از ابزارهایی که در بازی تعریف شده، پوکمون‌ها (هیولاهای انیمیشنی) را شکار کند.

با وجود اینکه سِرور «محبوب‌ترین بازی موبایل تاریخ آمریکا» هنوز در اکثر کشورهای جهان فعال نشده، اما کاربران از طرق غیررسمی به دانلود آن پرداخته و محو دنیای «واقعیت افزوده» می‌شوند. تفاوت این بازی با دیگر بازی‌های آنلاین نظیر کلش‌آف‌کلنز در این است که بازیکن نیاز به حرکت در فضاهای مختلف و حضور در اماکن گوناگون دارد. به همین دلیل، این بازی تاکنون دردسرهای متعددی را برای 21 میلیون مخاطبش و اطرافیان آن‌ها به وجود آورده که به برخی از آن‌ها اشاره می‌شود:

ـ سقوط دو مرد از ارتفاع 15 و 27 متری در سن‌دیگو، هنگامی که لبه پرتگاه مشغول شکار پوکمون بودند!

ـ شلیک به سمت دو نوجوان که شبانه در خیابان‌های کولورادو به دنبال پوکمون بودند، به تصور اینکه دزد هستند!

ـ گم‌شدن سه کودک زیر 7 سال در جستجوی هیولای نزدیک خانه به مدت یک شبانه‌روز در میشیگان

ـ هجوم مردم به پایگاه پلیس در استرالیا برای یافتن پوکمون بیشتر موجب شد، پلیس محلی در بیانیه‌ای از بازیکن‌ها تقاضا کند برای یافتن پوکمون ها به هر جایی نروند!

ـ حضور افراد در اماکن مذهبی کویت برای یافتن پوکمون موجب شده این کشور استفاده از پوکمون گو را در مکان‌های مذهبی، نظامی و تأسیسات نفتی ممنوع کند.

ـ شناسایی 11 نوجوان 16 تا 18 سال به کمک پوکمون‌گو و سرقت از آن‌ها در ایالت میسوری

ـ یک گارسون 24 ساله در نیوزلند کار خود را رها کرده و قصد دارد برای یافتن پوکمون‌های بیشتر، طی دو ماه از شمال تا جنوب نیوزلند را سفر کند.

ـ یک مرد 28 ساله نیویورکی حین رانندگی مشغول بازی پوکمون بود که دچار سانحه رانندگی شد و یک پای خود را از دست داد!

ـ بی‌توجهی به قداست مسجد توسط پوکمون‌بازها موجب شد مرکز دینی وابسته به ائمه جماعات مساجد ترکیه ممنوعیت اجرای این بازی در مساجد و اماکن مقدس را خواستار شود.

ـ استقبال مردم مصر از پوکمون‌گو به حدی بود که واکنش قائم‌مقام الازهر را در پی داشت. عباس شومان در اینباره گفت: شاید در آینده با مواردی مواجه خواهیم شد که افراد با کفش وارد مساجد، عبادتگاه‌ها، زندان‌ها، و یگان‌های نظامی شوند تا گمشده خود را بیابند، آیا این افراد کار و تلاش برای کسب رزق و روزی را کنار می‌گذارند تا پوکمون را بیابند؟!

ـ یهودیان نیز بازی‌کردن کنار دیوار ندبه را تقبیح کرده و حضور در موزه «هولوکاست» را برای یافتن هیولاهای پوکمون، بی‌احترامی دانسته‌اند.

ذکر این نکته خالی از لطف نیست که به عقیده چینی‌ها، این بازی ابزاری بالقوه برای «جاسوسی ایالات متحده و ژاپن از مراکز سرّی چین» است. بدین صورت که نینتندو می‌تواند پوکمون‌های کمیاب را در قسمت‌هایی از نقشه پراکنده سازد، و اگر بازیکنان نتوانند آنها را به دست آورند، مشخص می‌شود که دسترسی به منطقه فوق ممنوع بوده و به احتمال زیاد، آن قسمت از نقشه یک مرکز نظامی یا حساس خواهد بود.

به فرض پوچ بودن این ادعا، باز هم چیزی از بدیع‌بودن پدیده «پوکمون گو» نمی‌کاهد. پدیده‌ای که مرزهای مجاز و واقعیت را به هم پیوند زده و ذهن انسان را میان این دو معلق نگه می‌دارد. پدیده‌ای که مواجهه با آن به همفکری جامعه‌شناسان، روانشناسان و کارشناسان بازی‌سازی نیاز دارد و مسدودکردن آن (یکی از راهکارهای اعلام‌شده از سوی بنیاد ملی بازی‌های رایانه‌ای) پاسخگو نخواهد بود.

.........................

منبع :

ü     پایگاه صهیون پژوهی تیه، سرویس هنر و رسانه، محمد کلهر

ü     خبرگزاری فارس

نوشته شده توسط بذرافشان در ۱۳۹۵/۰۵/۰۲ |