کتابخانه منطقه ای شیراز در سال 1370 و پس از موافقت نامه ای که بين دکتر مصطفی معين وزير علوم, تحقيقات و فناوری جمهوری اسلامی ايران, و پروفسور عبدالسلام, رئيس فقيد فرهنگستان علوم کشورهای جهان سوم, به امضا رسيد و با هدف فراهم کردن امکان دستيابی جامعه به اطلاعات مناسب و به موقع  رسماً فعاليت خود را آغاز نمود.

این کتابخانه با هدف فراهم کردن اشاعة اطلاعات و ارائة خدمات کتابشناختی, خدمات مرجع و امکان دستيابی جامعه به اطلاعات مناسب و به موقع در حيطه های علوم و فناوری در سطح منطقه  رسماً فعاليت خود را آغاز نمود.

این کار در ابتدا با راه اندازی شبکه های اطلاعاتی قوی و گسترده برای انجام پژوهشهای علمی به عنوان  يک ضرورت اجتناب ناپذير شروع به کار کرد. این کتابخانه در ميان کشورهای منطقه (آسيای ميانه, آفريقای شمالی, شبه قاره هند و خاورميانه), از جايگاهی ممتاز برخوردار است.

کتابخانه منطقه ای, ضمن برخورداری از حمايتهای دولت جمهوری اسلامی ايران, توانست طی یک دهه بعد از تأسيس آن, برنامه ها و خدمات اطلاع رسانی خود را در ميان جوامع علمی و فنی کشور و منطقه گسترش دهد. با اين همه, نيازهای جوامع علمی به خدمات کتابخانه ای پيوسته در حال تغيير است و اين نيازها همگام با پيشرفتهای بدست آمده در علوم دستخوش تغيير می گردد.

در اين کتابخانه دو هدف اساسی دنبال می شود:

(1) تلاش در جهت ارتقاء دانش و آگاهی   و

(2) اراية خدمات جديد.

موسسین کتابخانه منطقه ای بر اين باورند که تنها راه نيل به موفقيت, انجام همکاری و ارتباط مداوم با آن دسته از افراد, مراکز و مؤسساتی است که از خدمات کتابخانه منطقه اي استفاده مي نمايند و در واقع هدف اساسی آن است تا از طريق روزآمدسازی و ماشينی نمودن اطلاعات موجود در کتابخانه منطقه ای, خدمات کيفی را در اختيار کاربران قرار داده تا کاربران نيز بتوانند از پايگاهها و منابع مکتوب و غيرمکتوب موجود به گونه ای آسان بهره برداری نمايند.

کتابخانه منطقه ای شیراز به آدرس اینترنتی   http://www.srlst.com/  قابل دسترس است.

دوستان علاقه مند به داشتن اطلاعات بیشتر دراین زمینه میتوانند به مقاله ای در همین مورد به آدرس

 کتابخانه منطقه ای علوم و تکنولوژی دریک نگاه : مجله نما :  آمنه طاهریان و رضا رجبعلی بگلو

نوشته شده توسط بذرافشان در ۱۳۸۷/۰۴/۳۱ |

اشاره :
در جـوامـع امـروزى ، پيشرفت و توسعه صنعتى ، اقتصادى و اجتماعى و به سامان كردن كارها، تـنـهـا بـا انجام تحقيقات و مطالعات اساسى امكان پذير است ، به همين منظور براى دستيابى به سرچشمه آگاهى هاى علمى و نيز شناختن راهى را كه بايد بپيماييم ، پژوهش و سپس ‍ مكتوب كردن نتايج به دست آمده در قالب مقاله ، به صورت نيازى اجتناب ناپذير جلوه مى كند. از اين رو فـراگـيرى و آشنايى با روش ‍ مقاله نويسى باعث مى شود كه بتوانيم نتايج به دست آمده را در قـالب زيـبـاتـر و جـذّاب تـر و بـا رعـايـت اصـول عـلمـى آن ، بـراى مخاطبان به نگارش درآوريـم . نـوشته حاضر نيز در همين راستا و البته در جهت نگارش مقالات پژوهشى به رشته تحريم درآمده است .
مراحل تهيه و تنظيم مقاله
1 ـ مرحله انتخاب موضوع

2 ـ مرحله طرح و موضوع
3 ـ مرحله جستجوى منابعِ پيرامون موضوع

4 ـ مرحله جمع آورى اطلاعات

5 ـ مرحله پيش نويس يا سياه نويسى (نوشتن مقاله )

6 ـ مرحله ويرايش پيش نويس
7 ـ مرحله تحرير نهايى يا پاكنويس
8 ـ مرحله نتيجه گيرى

9 ـ مرحله ارائه مقدمه مقاله

10 ـ مرحله تنظيم پى نوشت ها

اوليـن گـام در مـوضـوع پـژوهـش و نيز مقاله نويسى انتخاب موضوع است . در انتخاب موضوع عـوامـل مـخـتـلفـى از جمله افكار و تجربيات نويسنده ، امكانات و فرصت موجود، علاقه شخصى نـويـسنده و نيز اهميت و ضرورت موضوع و ارزش عملى و نظرى آن نفش دارند. نويسنده مقاله در انتخاب موضوع آن بايد موارد زير را رعايت كند:
الف ) شناسايى حوزه مطالعه ب ) خلاصه و رسا بودن عنوان مقاله ج ) وجود تناسب منطقى بين جـنـبـه هـاى عـام و خاص موضوع د) به كارگيرى ترتيب مؤ ثرى از كلمات در ساخت عنوان مقاله (252).
2 ـ مرحله طرح و موضوع
دومـيـن گـام در راه نـگارش مقاله ، ارائه طرح موضوع است . يك طرح خوب بايد داراى ويژگى هاى نظير نظم يا پيوستگى مطالب در طرح ، وحدت و روشنى و سادگى آن باشد، ((منظور از طرح هر مقاله يا نوشته عبارت است از نقشه كار يا فهرست كردن نكات اصلى به ترتيبى كه بايد نوشته شود.))(253)
در طـرح مـوضـوع بـايـد به چگونگى پيدايش و جريان دگرگونى هاى موضوع مورد پژوهش پـرداخته شود. از ديد علمى هر موضوع پژوهشى يك پديده تاريخى است . يعنى داراى سرآغاز و سرانجامى است . از اين رو هر مساءله اى درباره هر پديده ، پرسشى خواهد بود درباره هر يك از عـوامـل پـيـدايـش ، دگـرگـونـى ، سـاخـتـار و يـا كاركرد آن پديده در رابطه با پديده هاى ديگر(254). ارائه يك طرح خوب در ارتباط با اهداف و فرضيه هاى موضوع تحقيق ، پيامدهاى مثبتى را در پى دارد، از جمله : مشخص شدن چارچوب كلى موضوع ، نظم و انسجام يافتن نـوشته ، ايجاد هماهنگى و ارتباط بين قسمت هاى مختلف يك نوشته و نيز در نگرش به موضوع به صورت دقيق ، علمى و همه جانبه كمك مى كند(255).
3 ـ مرحله جستجوى منابعِ پيرامون موضوع
پس از انتخاب موضوع و سازماندهى طرح و آن ، محقق بايد شروع به جستجوى منابع پژوهشى خـود نـمـايـد. خـمـيـره اصلى و اوليّه ساختار مقالات پژوهشى ، اطلاعاتى است كه از منابع و راه هـايـى گـونـاگـون تـهـيـه مـى شـود. در صورتى كه بنيان و پايه علمى تحقيق ـ كه توسط مـطـالعـه منابع فراهم مى شود ـ سخيف باشد، پژوهش هاى بعدى مسطحى ، تكرارى و خام خواهد بـود. نـكـته مهم اين كه برخى اشتباهات در مطالعه منابع ممكن است باعث دور شدن محقق از روند اصـلى تـحـقـيـق شـود. بـرخـى از اين اشتباهات عبارت اند از: اعتماد و تاءكيد بيش از اندازه بر مـنـابـع بـيـسـت دوم ، ـ مـطـالعـه شـتـابزده منابع به خاطر شروع هرچه زودتر مقاله نويسى ، تـاءكـيد بيش از اندازه بر نتايج تحقيقات گذشته و غفلت از مطالعه روش هاى اندازه گيرى و اجـرايـى ، چـشـم پـوشى از مطالعه منابع ديگر مانند روزنامه ها و نشريات عمومى ، عدم ارائه تـعـريـفـى دقـيـق از عـنـوان تـحـقـيـق ، انـجـام رونـويـسـى و تـنـظـيـم فـهـرسـت مـابـع بـه شكل غلط، ثبت اطلاعات و مطالب زياد در برگه هاى ياد داشت (256).
4 ـ مرحله جمع آورى اطلاعات
انجام هر تحقيقى مستلزم جمع آورى اطلاعات است كه محقق را در انجام تحقيق يارى مى دهد. در جمع آورى اطـلاعـات بـايـد دو اصـل را رعـايـت كـرد. 1 ـ اصـل عينيت ، كه در آن محقق بايد اين توان را داشـتـه بـاشـد كـه از نـظـرات و احـسـاسـات خـود جـدا شـود تـا تحليل هايش ره انحراف پيش نگيرند. او بايد واقعيت ها را به همان صورتى كه هستند گزارش دهـد. 2 ـ اصـل دقـت ، كـه در آن مـحـقـق بـايـد تـا آنـجـا كـه مـمـكـن اسـت ، واقـعـيـت هـا را بـه طـور كامل و دقيق گزارش دهد.
بـراى جـمـع آورى اطـلاعـات بـايـد روش اسـتـانـداردى را اتـخـاذ كـرد. يـكـى از مـتـداول تـريـن ايـن روش هـا يـادداشـت بـردارى بـا اسـتفاده از ابزار فيش تحقيقى است . در به كارگيرى اين روش بايد در تفكيك و گروه بندى اطلاعات مهارت داشته باشيم . براى فهميدن يـك ايـده يا نكته ، بايد علاوه بر كليّت آن ، اجزاء آن را نيز درك كرد. بدين منظور بايد اولاً، ايـده و نكته اصلى را يافت كه غالباً با عبارت هايى نظير ((از همه مهم تر اين كه ))، ((نخست ))، ((بـايـد خـاطرنشان كرد كه )) در دو جمله اول هر پاراگراف قرار داد. ثانياً، بايد جزئيات كـمـكـى و مـثـال هـا و مـواردى را كـه در تـشـريح ايده ها و نكات اصلى بيان مى شود، پيدا كرد؛ ثالثاً بايد اطلاعات مورد نياز اصلى خود را از اطلاعات حاشيه اى نظير تجربيات شخصى و عقايد نويسنده تفكيك نمود(257).
در يـادداشـت بـردارى بـايد هم مطالعات و هم يادداشت ها موضوعى باشد، تا طبق موضوع آنها، بـتـوان آنـهـا را از هم تفكيك كرد. لازمه اين كار تيتر گذارى براى هر يادداشت و سپس تنظيم و دسته بندى آنها است .
5 ـ مرحله پيش نويس يا سياه نويسى (نوشتن مقاله )

 


ادامه مطلب
نوشته شده توسط بذرافشان در ۱۳۸۷/۰۴/۱۸ |